کارتینگ

مجموعه ورزشی در حال احداث کارتینگ گیلان(رشت)

کارت ها ماشین های کوچکی هستند که ظاهری شبیه برادرهای بزرگتر خود دارند. همان هایی که فقط در تلویزیون تماشایشان کرده ایم. رانندگی با ماشین های کوچکی که «کارت» نام دارند تلفیقی از هیجان و نشاط است. تجسم کنید قرار است با وسیله ای رانندگی کنید که مرکز ثقل آن حدود 10
سانتی متر است. دو پدال زیر پای شما قرار دارد. یکی گاز و دیگری ترمز. اگر مسیری صاف و هموار هم داشته باشید که البته کمی پیچ در پیچ باشد همه چیز آماده است تا هیجان را تجربه کنید. در ادامه این گزارش سعی کرده ایم تا با اشاره به بعضی از نکات مهم درباره این ورزش شما هم بیشتر با کارتینگ آشنا شوید. شاید خواستید که یک کارت سوار ماهر شوید.
نوع خاص خودرو
کارت سواری در ضمن اینکه نیاز به تمرکز، هوش بالا و قدرت بدنی خوب نیاز دارد اما در عین حال می تواند ورزشی مفرح برای
علاقه مندان سرعت و هیجان باشد.
کارتینگ ورزشی است که از حدود 7سال پیش در ایران آغاز شد و توانست در مدت کوتاهی طرفداران زیادی را به خود جذب کند چراکه نمی شد از هیجان و سرعت این ورزش به راحتی چشم پوشی کرد. اما چرا این ورزش جذاب را کارتینگ نامگذاری کرده اند؟
خودروهایی که چرخ آنها بیرون از بدنه و گلگیرها قرار گرفته باشد در اصطلاح «چرخ‌باز» گفته می شود.
خودروهای به‌کاررفته در ورزش کارتینگ نیز از نوع چرخ‌باز هستند. این خودروها در اصطلاح کارت نامیده می شوند و این ورزش هم با توجه به نام وسیله اصلی این ورزش کارتینگ نامیده شده است.
در حال حاضر بعضی باشگاه ها برای ثبت نام دوستداران این رشته جذاب فعالیت می کنند که هنوز هم نمی تواند پاسخگوی نیاز علاقه مندان باشد. البته باید به این نکته هم توجه داشت که این ورزش در مقایسه با رشته های پرطرفدار دیگر کمی پر خرج تر است.
فدراسیون اتومبیلرانی هم در چند سال اخیر تلاش هایی را برای گسترش این ورزش انجام داده است.هر ماشین کارت با اینکه به نظر وسیله کوچک و جمع و جوری به نظر می رسد اما از اجزا زیادی تشکیل شده که هر کدام از آنها نقش مهمی را در یک مسابقه ایفا می کند. چرخ ها، شاسی و موتور را می توان اصلی ترین
بخش های یک کارت دانست. البته گفتیم که واقعا تفکیک اهمیت قطعات یک دستگاه کارت واقعا کار دشواری است.
.


در کارتینگ غیر از کارتی که سوار آن
می شوید مهارت خود شما هم بسیار مهم است. اگر مي خواهيد به عنوان يك راننده كاملا
حرفه اي مطرح شويد، بايد تمام عادت های قبلی را فراموش كنيد. رانندگي يك علم است و بهترين راه يادگيری اين علم، تغيير عادت های رانندگی از پايه است.
اهميتي ندارد كه شما چقدر می توانيد در يك جاده كوهستانی مارپيچ و يا در خيابان های شهر تند برويد و همین طور اهميتی ندارد كه از ديد ديگران چقدر راننده خوبي هستيد. رانندگی در پيست اتومبيلرانی مقوله ای كاملا مجزاست كه نيازمند توانايی های خاص شماست.
در اين قسمت، به بعضی از تكنيك های كاربردی اتومبيلرانی اشاره می کنیم.
سعی كنيد اين تكنيك ها را يكی يكی تمرين كنيد و هرگاه كه انجام اين تكنيك ها برای شما يك عادت شد، سراغ تكنيك بعدی برويد. بعضی از اين تكنيك ها قابل اجرا در خيابان هستند و بعضی ديگر به علت سرعت بالا و در نتيجه خطر ناشی از آن خير. به هر حال اجراي اين تكنيك ها باعث افزايش طول عمر خودروی شما و تسلط بيشتر شما و در نتيجه ايمنی بهتر خواهد شد.
فراموش نكنيد "دانستن" به معناي "توانايي انجام" نيست. پس تمرين را فراموش نكنيد. شما براي تمرين نيازي به خودرويي آماده براي مسابقه و يا تجهيزات آنچناني نداريد، يك خودروي كاملا معمولي اما سالم همراه با پشتكار شما از شما يك راننده حرفه اي مي سازد. يك راننده خوب بايد همانند يك ورزشكار خوب باشد يعني براي به دست آوردن مهارت تمرين كند و داشتن مهارت را دليل بر تمرين نکردن و ياد گيري و مطالعه نداند. هوش، استعداد و داشتن خودروهاي بهتر فقط به اين امر سرعت مي بخشد.
اولين نكته‌اي كه قبل از حتي روشن كردن خودرو بايد به آن توجه كرد نحوه صحيح نشستن در خودرو است. رعايت نکردن اين نكات باعث كاهش توانايي‌هاي شما، كاهش ديد و خستگي خواهد شد.
در خودروهايی مانند خودروهاي كارتينگ راننده تقريبا در خودرو دراز مي‌كشد و دستهايي نسبتا صاف دارد (در اين خودروها آرنج كمتر از خودروهاي سواري خم مي‌شود) در حالي كه در ساير خودروها نحوه قرار گرفتن روي صندلي كاملا متفاوت است. به دليل ارتفاع کم، راننده با پاهايي به هم چسبيده كه از ناحيه زانو كمي خم شده اند و دستهايي نزديك به هم با فرمان و پدال كار مي‌كند. اما در ساير خودروها اينگونه محدوديت ها را نداريد.ممكن است فاصله و نحوه قرارگيري پدال ها و فرمان كاملا مناسب اندازه و طول پاها و دستان شما نباشد،‌ در اين صورت مي توانيد با تغييراتي كه در پدال‌ها و حالت و عمق فرمان مي‌دهيد به حالت ايده ال مخصوص خود دست يابيد.
اولين سوالي که در هنگام رانندگي با کارت مطرح مي شود اين است که چگونه بپيچيم؟ بیشتر افراد با روش پشت سر گذاشتن پيچ مسیرها آشنا هستند ولي از آنجا که ممکن است بعضی اشتباهات جزئي و باورهاي غلط به مرور در ذهن رانندگان جا افتاده باشد، بهتر است نکات زیر را با دقت بخوانید.
هدف اصلي راننده در هنگام عبور کردن از پيچ آن است که پيچ را تا حد ممکن به خطوط صاف تبديل کند و آنرا سريع تر طي کند. به مسيري که به این شکل به وجود مي آيد اصطلاحاً مسير يا خط مسابقه
(Racing Line) گفته می شود.
نکته مهم بعدي که توجه به آن لازم است نقاط آغاز ترمزگيري و آغاز گاز دادن است. شما بايد قبل از آغاز پيچ ترمزگيري کنيد، اگر پس از چرخاندن فرمان ترمز بگيريد حتماً به دور خود خواهيد چرخيد و در این حالت تماشاچی ها لحظات زیبایی را تماشا خواهند کرد و شما فقط زمان را از دست می دهید، پس هنگامي که داخل پيچ شده ايد، اصلاً ترمز نگيريد .
اما بعد از هر ترمز گرفتنی باید به گاز دادن فکر کرد.
هنگامي که از نزديک ترين نقطه به وسط پيچ (از سمت داخل آن) قرار داريد، فشار بر پدال گاز را آغاز کنيد،هنگامي که حس کرديد
مي توانيد گاز دهید و کارت شما بدون خارج شدن از مسير سرعت خواهد گرفت، حتماً گاز دهيد. اين حس را با تمرين کردن به دست خواهيد آورد.

کارت خوب من
هنگامي که کارت مورد استفاده شما از لحاظ موتوري ضعيف باشد ممکن است نياز به ترفندي خاص داشته باشيد. پيچ را در حالي که گاز را نگه داشته ايد آغاز کرده و سرعت را با استفاده از ترمز (با پاي ديگر) کم کنيد. اين مسئله جريان بنزين به موتور را حفظ کرده و باعث شتابگيري بهتر کارت در هنگام خروج از پيچ مي شود. البته ترمز با پاي چپ به لحاظ حساسيت کمتر پا (عادت روزمره به فشردن کلاچ با پاي چپ) نياز به تمرين زياد دارد.تمام مواردی که خواندید بخشی از تجربیات مختلف ورزشکاران حرفه ای این رشته بود که ما هم برای شما نوشتیم. به طور حتم خواندن این مطالب می تواند به شما کمک کند تا
نکته‌های ابتدایی این رشته را بدانید اما اصلی‌ترین کار تمرین است و تمرین. ورزشکار باشید

نوشته شده توسط سعید در 15:45 |  لینک ثابت   •